zaterdag 20 februari 2021

''Weet je al wat je hierna wil gaan doen?"



Die vraag krijg ik regelmatig. En ik snap het wel. Ik ben 21 jaar, heb een diploma mbo-directiesecretaresse niveau 4 op zak, en werk nu in een supermarkt. Waar is het fout gegaan? Ja, nou, nergens. Ik ben tevreden met wat ik doe en voor nu is dit prima. Waarom?

Het afronden van mijn mbo-opleiding ging niet zonder slag of stoot. Het zat me allemaal even enorm tegen, ik zat met mezelf in de knoop en liep eigenlijk gewoon helemaal vast. Ik kon niets hebben, had weinig energie, veel hoofdpijn en tijdens mijn stages lukte het me niet om me te concentreren. Ik had geen overzicht meer, nadenken ging niet meer, ik liep letterlijk vast. Op dat moment had ik geen idee wat er met mij aan de hand was. Ik vond dat het over het algemeen goed ging, zo ervaarde ik het, en ik wilde per se mijn opleiding afronden volgens planning. Mijn afwezigheid op stage was enorm, elke dag werd ik wakker met hoofdpijn en als ik er wél was lukte het ook allemaal niet zoals ik zou willen. 

Ik had veel gesprekken met school en stage, ze maakten zich zorgen en ik bleef maar volhouden dat het goed ging. Dat was ook hoe ik het ervaarde namelijk. Ik wist ook wel dat het niet altijd even lekker ging, maar ik was nog altijd meer aanwezig dan afwezig en ik had nog altijd meer goede dan slechte dagen. Met de wijsheid van nu weet ik dat er natuurlijk wel iets helemaal mis was, maar dat maakten ze me toen niet wijs. Een paar weken voor het einde van mijn stage merkte ik echt dat het niet goed ging. Ik was na een stagedag helemaal kapot en zag het allemaal totaal niet meer zitten. Ik was echt helemaal op, mentaal. Ik overzag het allemaal niet meer. Tegen de adviezen van school in ging ik door, ik moest en zou mijn opleiding nog voor de zomer afronden. En dat lukte. Zowaar. Er viel een last van mijn schouders toen ik mijn stageverslag inleverde. 

Toch was het toen nog niet klaar. Ik was gewoon helemaal op en die vakantie kon ik hard gebruiken. Waar ik eerst nog de ambitie had om naar het hbo te gaan, stelde ik dat bij naar 'werken als adminstratief medewerker of zo'. Maar ook dat was gewoon een te hoge ambitie voor mij op dat moment. Ik rustte eerst uit, nam alle tijd om na te denken, en ondanks dat het nog steeds niet helemaal goed ging was ik er in september klaar voor om weer wat te gaan doen met mijn leven, alleen maar thuis zitten was ook niet helemaal goed voor mijn humeur. Ik wist dat ik gewoon iets 'simpels' moest gaan doen, iets waarbij ik niet heel erg hoefde na te denken. Dus koos ik ervoor om te solliciteren bij een supermarkt in de buurt als cassière. Na twee gesprekken werd ik aangenomen voor 20 uur met eventuele uitbreiding naar meer uren. 

Ik was opgelucht. Ik kon weer wat gaan doen, was niet volledig thuis maar had met 20 uur werk wel genoeg tijd om tussendoor op adem te komen. Na twee/drie maand werd ik overgeplaatst naar een supermarkt nog iets dichterbij huis, kreeg ik een contract voor 32 uur, en ging ik van de kassa naar de broodafdeling. Ik was er helemaal klaar voor.

En het ging goed, sterker nog, het gaat nog steeds goed. Dit werk is voor mij, voor nu gewoon ideaal. Ik zit niet continu op een kantoor met dezelfde mensen om mij heen (dit bleek ook wel een ding te zijn voor iemand als ik, lees: heel vaak naar de wc om weer even 'op adem te komen'). Ik kan gewoon lekker mijn eigen ding doen, hoef niet continu alles te overleggen wat ik doe, ik weet wat ik moet doen, ik weet grotendeels wat er van mij verwacht wordt en ondanks dat mijn werk af en toe wat stressvol is, heb ik het nog steeds ontzettend naar mijn zin.

Wat werk betreft kijk ik niet zo ver vooruit. Ik heb mijn hele toekomst al bijna uitgestippeld (haha oeps) maar dat stukje ontbreekt nog. Ik weet alleen dat ik geen 40-urige weken kan maken, daar ben ik gewoon niet voor gemaakt. Maar wat maakt het uit? Als er iets op mijn pad komt dat écht iets voor mij is dan is dat heel fijn, maar ik ga er niet naar op zoek. Want voor nu zit ik gewoon echt op mijn plek op mijn werk.

En ik snap wel dat mensen vragen ''of ik al weet wat ik wil gaan doen''. Mensen verwachten toch dat je een opleiding doet en werk doet dat hierop aansluit. En dat is niet wat ik heb gedaan. Want ik wil geen directiesecretaresse worden, ondanks dat ik daarvoor heb geleerd. Het is gewoon niets voor mij en daar heb ik vrede mee. Als ik die vraag krijg zet het me altijd even aan het denken en brengt het een bepaalde druk met zich mee, maar dat kan ik vrij snel loslaten. Mensen zien supermarktwerk toch niet als écht werk. En dat vind ik jammer, want wat moeten we zonder onze supermarktmedewerkers? En daarbij, aan een huisarts bijvoorbeeld vraag je dit toch ook niet? Waarom wordt het als raar gezien als je gelukkig bent met je werk in de supermarkt maar is het zijn van verpleegkundige, administrateur, leraar of rechter niet vreemd? 

Gelukkig ben ik hierin nog vrij nuchter, ben ik meer dan trots op het werk dat ik doe en maakt het me eigenlijk niet heel veel uit wat anderen ervan vinden. 

Ben jij tevreden met wat je doet?

1 opmerking

  1. Hai, dat klinkt als iets vervelends wel.. Maar daar is dus idd niets mis mee. Als je doet wat je graag doet, dan zit je sowieso op je plaats :)

    Ik ben best wel tevreden met wat ik doe. Ongeveer in lijn met m'n studies. Ik geniet van veel vrijheid nu en dat doet me wel deugd :)

    BeantwoordenVerwijderen

Gewoon Lydia. Theme by STS.